รถติดแต่จิตไม่ตก (พระไพศาล วิสาโล) • สุขภาพใจ สัจธรรม ที่คนกรุงเทพฯ หลีกเลี่ยงไม่ได้ คนกรุงเทพฯ เวลานี้มิได้ปรารถนาอะไรมากไปกว่า ขอให้ได้นั่งเมื่อขึ้นรถเมล์ หรือขอให้ไปหนมาไหนได้โดยรถไม่ติด เพียงเท่านี้ชีวิตก็มีความสุข และสามารถเล่าเรื่องนี้ให้ใครต่อใครฟังได้เป็นวันๆ (นับว่าผิดกับคนนิวยอร์คอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ กล่าวกันว่าที่นั้นมักจะคุยแข่งกันว่า ใครเคยถูกปล้นทรัพย์หรือ ถูกทำร้ายหนักกว่ากัน) มองในแง่นี้ คนกรุงเทพฯ ก็นับว่าสมถะอย่างยิ่ง ที่มิได้เรียกร้องอะไรจากชีวิตมากไปกว่านี้ ทั้งๆ ที่คนเมืองอื่นปรารถนาสิ่งต่างๆ มากมาย โดยถือว่า การได้นั่งรถเมล์หรือการสัญจรบนถนนที่ปลอดรถรา เป็นเรื่องพื้นๆ