ตามหาที่มา..ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ

ตามหาที่มา..ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ
• อาหาร
ย้อนอดีต..ต้นกำเนิดแห่งความอร่อย

ผมชอบกินก๋วยเตี๋ยวที่ถือว่าเป็นอาหารจานด่วนเบ็ดเสร็จ มีก๋วยเตี๋ยวหลายประเภทและมีที่อร่อยๆ ให้เลือกมากมาย กินอิ่ม ราคาพอประมาณถูกบ้างแพงบ้าง ก็อยู่ในขั้นพอใจจ่าย กระเป๋าไม่ฉีก

ครั้งนี้เลยจะพูดถึงเรื่องก๋วยเตี๋ยว แต่ถ้าเป็นเรื่องก๋วยเตี๋ยวที่มีกินๆ กันอยู่ คงเป็นเรื่องใหญ่มาก เพราะเมืองไทยนี้เป็นประเทศอภิมหาซูเปอร์เอกซ์ตราสารพัดก๋วยเตี๋ยว เลยจะว่าถึงเรื่องก๋วยเตี๋ยวเนื้ออย่างเดียว

สาเหตุที่เจาะจงเฉพาะก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ก็เพราะเมื่อกินเฝอหรือก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่เมืองลาวนั้น ก็นึกว่าในเมืองไทยน่าจะมีเฝอหรือก๋วยเตี๋ยวเนื้อเพิ่มขึ้นอีกอย่าง ซึ่งผมว่าน่าจะดีอย่างน้อยมีการกินผักสดควบไปด้วย เพราะเฝอหรือก๋วยเตี๋ยวเนื้อนั้นหนักเรื่องผักสด แถมเป็นผักพื้นบ้าน ซึ่งมีประโยชน์ทางคุณค่าอาหารอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างถ้าเราเก็บก๋วยเตี๋ยวจากที่อื่นๆ เข้ามาเป็นอาณานิคมไทย อีกหน่อยเราจะได้เป็นเจ้าโลกของก๋วยเตี๋ยว เราเอาทางดีอย่างอื่นไม่ได้ก็เอาอย่างนี้แหละ

กลับมาถึงเรื่องก๋วยเตี๋ยวเนื้อของไทย ผมหาที่มาที่ไปของก๋วยเตี๋ยวเนื้อไม่ได้ว่าเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ จริงอยู่ว่าก๋วยเตี๋ยวในเมืองไทยนั้นเกิดขึ้นมา 2 ทาง

ทางแรกหรืออย่างแรกนั้นเกิดในเรือหรือก๋วยเตี๋ยวเรือ ซึ่งน่าจะเกิดก่อนด้วย เพราะระบบสังคมไทยเป็นสังคมชาวน้ำ ค้าขายของใช้ ของกิน และชุมชนใหญ่ๆ นั้นเป็นชุมชนเรือนแพอยู่ในน้ำทั้งสิ้น ก๋วยเตี๋ยวเป็นธุรกิจของคนจีนขายเร่ไปตามชุมชนในน้ำ เป็นเรือก๋วยเตี๋ยวหมู ที่เป็นหมูเพราะคนจีนนั่นแหละเลี้ยงหมู ขายหมู และคนไทยดั้งเดิมไม่กินเนื้อครับ

ทางที่สองที่ขายบนบก ต้องเป็นชุมชนคนจีนก่อน ซึ่งผมพยายามหาจากหนังสือเก่าๆ โดยเฉพาะหนังสือ 80 ปีของข้าพเจ้า โดยขุนวิจิตรมาตรา ซึ่งเสมือนเป็นพงศาวดารชีวิตของคนจีน คนไทยในเมืองหลวงเมื่อ 100 ปีก่อน ซึ่งท่านขุนฯ บรรยายว่า คนจีนที่เป็นกุลีอยู่ตามย่านโกดังสินค้าแถวราชวงศ์นั้น กินข้าวต้มจากร้านข้าวต้มกุ๊ยและข้าวเฉโปหรือข้าวเสียโปที่หาบเร่ขายเป็นหลัก ท่านขุนฯ ไม่ได้พูดถึงก๋วยเตี๋ยวแต่อย่างใด

เมื่อไม่พบหลักฐานอะไรก็มาเอาของใกล้ตัวผมเอง เมื่อตอนที่ผมเป็นเด็ก จะได้กินก๋วยเตี๋ยวนั้นต้องเป็นตอนเย็นๆ ค่ำๆ ครับ คนจีนจะหาบก๋วยเตี๋ยวขาย จะมีแต่บะหมี่เกี๊ยวหมูแดงเท่านั้น และจะรู้ว่าหาบก๋วยเตี๋ยวมาหรือยังต้องฟังเสียงเคาะไม้ ที่มีอาตี๋ใช้ไม้ไผ่สองอันเคาะล่วงหน้ามาก่อน นี่ก็ไม่มีก๋วยเตี๋ยวเนื้ออีกเช่นเคย

ผมมากินก๋วยเตี๋ยวเนื้อตามร้าน ก็เนื่องจากพ่อผมชอบไปเวิ้งนาครเกษม ทุกครั้งที่ผมไปด้วยต้องไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อตลาดปีระกา เป็นก๋วยเตี๋ยวมีเนื้อสด เนื้อเปื่อย เครื่องใน ส่วนใหญ่จะกินเกาเหลาและกินกับข้าว พ่อผมยังบอกว่าคนทำงานใช้แรงงานชอบกินเพราะถูก กินเกาเหลาชามหนึ่ง กินข้าวหลายๆ ชาม ก็อิ่มแล้ว ฉะนั้นก๋วยเตี๋ยวเนื้อยุคแรกๆ จึงน่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวแบบนี้นี่เอง ซึ่งก็แบบนี้เองที่มีมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน

พอผมเรียนหนังสือ ไปไหนมาไหนเองแล้ว ก็ยังไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อตลาดปีระกาอยู่ เดี๋ยวนี้ผ่านไปทางนั้นก็ยังกิน ร้านนี้ยังใช้ได้จะเด่นเรื่องเอ็นเนื้อ เปื่อยมากเวลากินกุบกับดี

ร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อแบบเนื้อสดเนื้อเปื่อย เครื่องใน แบบเดียวกันนี้ มีผุดขึ้นหลายที่ ถ้าที่ไหนอร่อยขึ้นชื่อคนก็จะแห่ตามไปกิน ไม่ว่าใกล้ไกลขนาดไหน สมัยก่อนมีร้านก๋วยเตี๋ยววัดดงมูลเหล็กดังมาก ใครไม่ได้ไปกินจะถูกหาว่าเชย

อีกร้านหนึ่งที่ชอบไปกินอยู่ใกล้ๆ ประตูทางออกมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ รู้สึกชื่อ มิตรโภชนา (ถ้าจำไม่ผิด) เดี๋ยวนี้ยังไปกินอยู่บ้าง

มาถึงยุคต่อมา เป็นก๋วยเตี๋ยวเนื้อแบบรสเด็ดมีหลายร้านครับ เป็นสไตล์เดียวกัน แถมต้องใช้คำว่าเด็ดอยู่ด้วย จากรสเด็ดก็เป็นดีเด็ด ผมไปกินร้านที่อยู่ซอยอารีย์เยื้องๆ กับธนาคารออมสิน สำนักงานใหญ่ สะพานควาย

เป็นก๋วยเตี๋ยวเนื้อแบบน้ำข้นๆ ออกหวาน จะต้องกินเส้นหมี่ เนื้อสดและตับเหมือนเป็นสูตรสำเร็จ ก๋วยเตี๋ยวแบบนี้ที่เด็ดคือเผ็ดระเบิด เป็นพริกขี้หนูสดบดดองน้ำส้ม ถ้าเขาใส่มาในชามเป็นได้เรื่อง แต่ถ้าไม่เผ็ดก็ไม่อร่อยครับ ผมต้องใช้วิธีบอกว่าไม่ใส่พริกแล้วมาใส่เองจากขวดเครื่องปรุง ก๋วยเตี๋ยวเนื้อแบบนี้ต้องกินอย่างน้อย 3 ชาม เพราะแต่ละชามมันน้อยมาก ที่เหมาะกันอีกอย่างคือต้องกินโอเลี้ยงแก่ๆ ด้วย

เมื่อก่อนร้านแบบนี้มีหลายร้าน ตรงมักกะสันใกล้ๆ สามแยกดินแดงก็มีแต่ก็เลิกไปแล้ว ส่วนร้านที่ซอยอารีย์ยังมีอยู่หรือเปล่าไม่รู้เพราะไม่ได้ไปมานานมาก ไม่ใช่ทางผ่านของผมเลยไม่รู้เรื่องร้านนี้

ตอนนี้ถ้าอยากกินจะไปที่หลังสยามสแควร์ตรงใกล้ๆ ทางรถออกทางด้านถนนพญาไท นอกจากก๋วยเตี๋ยวแล้วยังขายข้าวหน้าไก่ห้าแยกด้วย ยังไงก็ยังไม่ตัดขาดกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อแบบเดิม พวกเนื้อสดเนื้อเปื่อยเครื่องใน กินเกาเหลากับข้าวทำนองนั้น

ในขบวนร้านที่ชอบมากที่สุด ชื่อกอเต็กเชียง ที่เมืองทอง ตรงถนนเส้นหลักที่จะออกไปยังถนนติวานนท์ ที่จะต้องผ่านตึกสูงๆ เป็นแถวนั่นแหละร้านนี้สังเกตง่าย ถ้าเริ่มต้นผ่านตึกสูงๆ ทางขวามือเมื่อไหร่ ก็จะถึงร้านที่อยู่ตรงซ้ายมือ อร่อย แต่ก็เอาเรื่องเหมือนกัน เดี๋ยวนี้ชามพิเศษราคา 60 บาทแล้ว

ย่านที่มีก๋วยเตี๋ยวเนื้อแบบเดียวกันนี้มีมากที่สุดต้องถนนนครชัยศรี จากข้ามทางรถไฟสามเสนไปร้านแรก อยู่เยื้องๆ กับกรมสรรพสามิต ใช้ได้ครับ

พอข้ามสะพานราชวัตรไปอีกนิดเดียวก็มีอีกร้านหนึ่ง จะเรียกกันว่าก๋วยเตี๋ยวหน้าขาว เพราะอาเฮียคนขายนั้นหน้าจะขาวๆ ซึ่งชื่อนี้มาจากนักเรียนวชิราวุธรุ่นก่อนๆ เป็นคนตั้งชื่อไว้ นี่ก็อร่อยใช้ได้ อาเฮียหน้าขาวนั้นเมื่อก่อนขายไปบ่นเมียไป เดี๋ยวนี้เลิกบ่นเพราะไม่รู้เมียไปไหน

เยื้องๆ อยู่ฝั่งตรงข้ามกันก็มีอีกร้านหนึ่ง เหมือนกันเด๊ะ คนกินชอบร้านไหนก็กินร้านนั้น

ที่ตลาดศรีย่านก็มีอีกร้านหนึ่ง แต่จะไม่เหมือนกับก๋วยเตี๋ยวเนื้อทั่วไป เป็นลูกชิ้นเนื้อน้ำใสมีเนื้อสดด้วย นี่ก็เป็นก๋วยเตี๋ยวเนื้ออีกแบบหนึ่ง ผมชอบกินร้านนี้ครับ เพราะหากินยากและร้านนี้ก็ใช้ได้เลย

ที่จริงยังมีอีกเยอะครับ ยังมีก๋วยเตี๋ยวเรือที่เป็นก๋วยเตี๋ยวเนื้อเหมือนกัน ซึ่งก็เป็นอีกรูปแบบอย่างหนึ่ง สรุปว่าแค่ก๋วยเตี๋ยวเนื้ออย่างเดียวก็ยังกินไม่หวาดไหว ต้องค่อยๆ หาที่กินไปเรื่อยๆ สนุกกับก๋วยเตี๋ยวเนื้อครับ

ที่มา : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *