ความคับข้องใจของไกด์

ความคับข้องใจของไกด์

Q

ผมมีเรื่องอยากขอข้อแนะนำครับ คือ ผมเป็นไกด์พาคนไทยไปเที่ยวต่างประเทศ มาสิบสี่ปี ผ่านการทำบริษัททัวร์อย่างเต็มตัว และเข้าใจทุกหน้าที่ในงาน อย่างทะลุปรุโปร่ง รวมถึงระบบในบริษัททัวร์ สายงานที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นโรงแรมก็ทำมาแล้วเช่นกัน ปัจจุบันนี้ บริษัททัวร์ออกต่างประเทศ เกือบทั้งหมด มักใช้ไกด์ฟรีแลนซ์ ปัญหาก็คือ พวกผม ไม่มีใครปกป้อง ในเรื่อง สวัสดิการรักษาพยาบาล ค่าจ้าง จึงจำเป็นต่อสู้เองในการ เรียกร้องค่าแรง ทำประกันสุขภาพ และ อื่นๆยามที่บริษัทจะเรียกใช้ ก็จะจองตัวไว้ แล้วห้ามรับงานที่อื่น แต่เมื่อจะ ยกเลิกนาทีสุดท้าย ก็จะทำโดยไม่สนใจว่า จะมีผลเสียอย่างไร ทั้งจากงานที่เสียจากที่อื่น หรือ จากรายได้ ( ที่คาดหวัง) ที่เสียไปจากการถูกยกเลิกนั้น ถ้าจะแนะนำให้ผมไปเป็น ไกด์ประจำ คงไม่ได้ เพราะขณะนี้ ทุกบริษัท ไม่รับ ตำแหน่งนี้มานานานนับสิบปีแล้ว ด้วยเหตุผล ทางด้าน ค่าใช้เงินเดือนที่ต้องจ่าย แม้ไม่ได้ออกทัวร์

จึงต้องตัดออก และเรียกใช้ และจ่าย เมื่อมีทัวร์เท่านั้น ราคาค่าจ้าง ก็ไม่ได้เพิ่มมากว่า สิบสี่ปีเช่นกันค่าเครื่องบิน รร. ทุกอย่าง ขึ้น แต่ค่าจ้างไกด์ไม่ขึ้น แค่วันละ สองพันบาท ไปยุโรป กินแมคโดนัลได้แค่ สามมื้อ ถ้าจะพวกผมให้ตั้งเป็นกลุ่ม สมาคม ก็ไม่ได้ เพราะที่เคยคุย หลายๆคนก็บอกว่า เค๊าจ่ายเท่าไหร่ ก็ต้องยอม เดี๋ยวจะไม่มีคนมาจ้างออกทัวร์คือ แปลว่า ไม่มีใครอยากมาเรียกร้องอะไรร่วมกับผม เพราะกลัวไม่มีคนเรียกรับงาน ผมคงต้องหาอาชีพอื่น ที่ไม่ต้องขึ้นกับคนอื่นแบบนี้อีก รบกวนขอความเห็นหน่อยนะครับ – ชรัส

A

ผมเองเคยได้ยินถึงความยากลำบากของการทำงานไกด์ในปัจจุบัน ไม่นึกว่าจะถูกโดดเดี่ยวมากขนาดนี้ จะต้องลำบากลำบนและอยู่บนความเสี่ยงขนาดนี้ ไม่นับรวมว่า มีไกด์ต่างชาติมาแย่งงานอีก ก่อนผมจะให้ความเห็นกับคุณชรัส ผมอยากขอเรียกร้องให้ผู้เกี่ยวข้อง หากท่านเลิกยุ่งกับการจ้องแก้รัฐธรรมนูญ และโยกย้ายข้าราชการแล้ว ขอให้ท่านได้เข้ามาใส่ใจเรื่องนี้ด้วย ก่อนที่อาชีพนี้จะสูญหายไปจากคนไทย

ผมไม่แน่ใจว่าจะให้ข้อแนะนำที่เข้าท่ากับคุณชรัสหรือเปล่า เพราะดูประเด็นในเรื่องการจะกลับไปเป็นพนักงานก็คงเลยจุดนั้นมาแล้ว การแนะนำให้ตั้งบริษัท ก็ดูเหมือนเคยทำมาแล้ว หรือการเป็นสมาคมก็ฟังดูคุณชรัสมองว่าออกจะยาก และมีข้อจำกัด ผมขอเสนอความเห็นแบบคนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องไกด์สักเท่าไหร่ อย่างนี้นะครับ คือ อย่างแรก หากเลือกลุยกับอาชีพปัจจุบันต่อ จะอย่างไรเสีย อาชีพอิสระต้องมีการรวมกลุ่ม เพื่อให้เกิดอำนาจต่อรอง เหมือนหนังสือนิทานที่เราอ่านกันตอนเด็กๆ เรื่องไม้แขนงมารวมกันแล้วหักไม่ได้นั่นแหละครับ

หากจะตั้งเป็นชมรม สมาคมน่าจะมีปัญหาเพราะก็มีส่วนจริงที่ว่าในสายตาของคนที่มองเข้ามา บางครั้งการเป็นชมรม สมาคมมีภาพลักษณ์เป็นการรวมกลุ่มเพื่อผลประโยชน์ที่ชัดเจนเกินไป ผมคิดว่า เอาแบบแท็กซี่ได้หรือเปล่าครับ คือ ตั้งเป็นรูปสหกรณ์ จะได้มีกรอบกติกาที่ชัดเจน มีการช่วยเหลือกันได้ มีการลงเงินลงทองที่ผูกมัดกัน แถมมีกฎหมาย และหน่วยงานราชการมาตรวจสอบรองรับ ทั้งดูจะเป็นบวกกว่าการเป็นชมรม สมาคม และเมื่อตั้งได้แล้วก็น่าจะให้มีการทำสัญญามาตรฐานที่จะทำให้เราไม่เสียเปรียบ เช่น การเลิกสัญญาโดยกระทันหัน ควรจะต้องมีการชดเชยให้เราบ้างสักบางเปอร์เซ็นต์ อย่างนี้เป็นต้น ถ้าไม่เอาอย่างแรก ก็เอาอย่าอย่างที่สอง หากเริ่มไม่มั่นใจ ก็ต้องทำตัวเป็นหนอนร้อยขาแล้วครับ คือ งอกขาออกไปจากที่มีอยู่ ลองไปสอนพิเศษดีหรือเปล่า หรือเปิดเป็นหลักสูตรที่มีเอกลักษณ์ของเราเอง หรืออาจจะทำเหมือนพวกแอร์สจ๊วตบางคนเอาของนอกมาขายเวลาไปต่างประเทศ ไม่แน่ คุณชรัสอาจเกลายป็นเจ๊เล้งสองก็ได้ โดยการจะทำอะไร ก็คงให้อยู่ในขอบเขตความสามารถหลักที่เรามีอยู่ แล้วขยายออกไป เพื่อลดความเสี่ยง และใช้เครือข่ายที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ผมคงให้ไอเดียได้ประมาณนี้ ยังไงก็ขอให้กำลังใจให้ผ่านไปได้นะครับ

ที่มา : www.manager.co.th

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *