บทความ รศ.ใจ อึ๊งภากรณ์ วิจารณ์ : การที่หนังสือเล่มนี้เป็น ‘หนังสือต้องห้าม’ ในไทย เป็นผลเสียต่อประชาชนและต่อสถาบันกษัตริย์เอง เพราะอย่างที่เรารู้กัน มีการถ่ายเอกสารอย่างทั่วถึง ยิ่งห้ามคนยิ่งอยากอ่าน แต่การห้ามมีผลทำให้ไม่สามารถแลกเปลี่ยนถกเถียงอย่างเป็นทางการถึงข้อดีข้อเสียของหนังสือนี้ได้ คนเลยตีความว่าทุกอย่างที่พิมพ์ในหนังสือเล่มนี้เป็นความจริง ผมเองในฐานะที่ไม่ใช่นักประวัติศาสตร์ ก็ไม่สามารถตัดสินใจในทุกเรื่อง ว่าหนังสือนี้เสนอข้อมูลถูกตรงไหน ผิดตรงไหน ถ้าผมไม่รู้มาก่อน ผมอยากทราบข้อมูลแบบนี้จากนักประวัติศาสตร์ แต่ปัญหาหลักการโดยทั่วไปของกรณีแบบนี้คือ เราไม่มีความโปร่งใสในการตรวจสอบการทำงานของ ‘ประมุข’ และผู้ที่เขียนหนังสือเกี่ยวกับประมุขอีกด้วย ถ้าประมุขมีความสำคัญต่อสังคมไทย ซึ่งไม่มีใครปฏิเสธ เราควรมีความโปร่งใสตรงนี้ และประชาชนทั้งหมดควรมีสิทธิแสดงความเห็นและชี้แนะเกี่ยวกับการทำงานของประมุขอีกด้วย