Tag: ไล่ตงจิ้น

“ไล่ตงจิ้น” ลูกขอทาน : ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต ตอนที่ 5 (จบ)

รากมนุษย์ ใกล้สอบเข้ามาทุกที ตอนนั้นผมเรียนอยู่ในห้องเรียนดีที่สุดของโรงเรียน นักเรียนทุกคนในชั้นถือการ “จบชั้นมัธยมปลาย ต่อชั้นมหาวิทยาลัย” เป็นเป้าหมายแรกในชีวิต ผมเองก็หวังอยากจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเหมือนกับคนอื่น แต่ถ้าหากผมเดินไปบนเส้นทางตามถนนสายนี้ นั่นก็หมายความว่า พ่อในวัยหกสิบของผมก็จะต้องเป็นขอทานต่อไปอีกเจ็ดปี จึงจะส่งผมเรียนจบได้ แล้วตอนนี้น้องก็โตขึ้นทุกที แต่ละปากจะต้องกินต้องใช้ ยื่นมือมาขอค่าเทอม แล้วพ่อคนเดียวจะรับภาระทั้งหมดนี้อย่างไร ผมคิดไปคิดมา ในที่สุดจึงตัดสินใจเลือกเรียนในโรงเรียนสายอาชีวะ เรียนด้านวิชาชีพให้ถนัดไปเลยสักด้านดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีแรงกดดันเรื่องการเรียนต่อไปอีกด้วย กลางคืนจะได้หางานพิเศษทำได้ ต่อจากนั้นอีกสามปี พอเรียนจบแล้วก็จะช่วยพ่อแบ่งเบาภาระได้บ้าง พอเข้ามาเรียนในโรงเรียนอาชีวะประจำจังหวัดแล้ว ผมก็เริ่มต้นชีวิตแบบใหม่ด้วยการเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ทุกวันหลังเลิกเรียน ผมก็จะปั่นจักรยานจากโรงเรียนก็ตรงมาที่โรงงานเพื่อเข้างาน กว่าจะเลิกงานกลับถึงบ้านก็ห้าหกทุ่มเข้าไปแล้ว
Read More

“ไล่ตงจิ้น” ลูกขอทาน : ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต ตอนที่ 4

ชีวิตลำบาก สำหรับเด็กคนหนึ่งที่ต้องใช้ชีวิตเช่นนี้ทุกวัน ต้องถือว่าเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก ถ้าไม่ใช่เพราะผมเคยเร่ร่อนมาก่อนเป็นสิบปี ผมว่าผมคงต้อง “กลับบ้านเก่า” ไปตั้งนานแล้ว ผมไม่เคยมีเวลาทำการบ้าน อ่านหนังสืออย่างจริงจัง จึงต้องใช้ความพยายามใช้เวลาทุกวินาทีให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อพ่อออกไปขอทานตอนกลางคืน บางครั้งได้ทำเลไม่ดี พ่อจะใช้ให้ผมลุกออกไปเดินขอทานตามบ้านคนเดียว ผมก็ถือหนังสือเดินท่องไปตามทางด้วย ไอ้พวกเด็กต้มตุ๋นนี่! ผมได้ยินแล้วก็เดินถอยออกมาด้วยความเสียใจ ไม่ให้เงินก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ทำไมต้องพูดดูถูกกันตลอดเวลา ดีที่ผมยังมีโลกส่วนตัวของผม โลกแห่งหนังสือ เหตุการณ์ผ่านไปเช่นนี้ทุกวัน นานเข้าร่างกายก็ชักจะทนไม่ไหว พอถึงเวลาเดินกลับบ้านตอนเที่ยงคืน ผมก็มักจะเดินหลับไปตามทาง ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ผมสัปหงกจนพาพ่อตกลงไปในนาข้าว บางครั้งผมเดินชนเสาไฟฟ้าจนหัวปูดบวมก็มี วันต่อมา ผมเดินหลับในอีกแล้ว
Read More

“ไล่ตงจิ้น” ลูกขอทาน : ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต ตอนที่ 3

หยุดพเนจร วันหนึ่ง ผมพาพ่อออกไปขอทานเช่นเคย ลุงคนหนึ่งถามผมว่า “ไอ้หนูเอ๊ย เอ็งได้ไปโรงเรียนหรือยัง” ผมจึงได้แต่ส่ายหน้า คุณลุงคนนั้นหันไปพูดกับพ่อว่า “ลูกโตขนาดนี้แล้ว น่าจะให้เขาเข้าโรงเรียนเรียนหนังสือสิ จะได้ไม่ต้องออกมาเป็นขอทานอย่างนี้ไง เป็นขอทานแล้วจะมีอนาคตเหรอ หรือต่อไปก็ยังอยากให้ลูกเป็นเหมือนตัวเอง จะเป็นขอทานอย่างนี้ไปตลอดชาติเลยหรือ” “เอ้า! นี่เงินสิบหยวน เอาไว้ให้ลูกไปโรงเรียนหนังสือซะนะ ต้องเรียนหนังสือ แล้ววันนึงจะได้มีโอกาสลืมตาอ้าปากกับคนอื่นเขาบ้าง” นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินคนพูดว่า “เรียนหนังสือแล้วจึงจะลืมตาอ้าปากได้” คำพูดประโยคนี้กระทบใจผมอย่างรุนแรง อีกสองสามวันต่อมา ไม่ว่าพวกเราจะไปขอทานกันที่ไหนก็ตาม ไม่ว่าจะสถานีขนส่งหรือตามตลาดโต้รุ่ง ก็มักจะได้พบกับคุณน้าคุณอาผู้มีใจเอื้ออาทรเข้ามาพูดเกลี้ยกล่อมในทำนองนี้กับพ่อเสมอ คืนหนึ่ง พ่อเรียกผมเข้าไปหาตรงหน้าท่าน
Read More

“ไล่ตงจิ้น” ลูกขอทาน : ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต ตอนที่ 2

ผมเป็นแม่นม เด็กๆ มักจะร้องไห้ตอนกลางคืน เพราะหิว เพราะผ้าอ้อมเปียก แม่ผมนั้นนอกจากจะไม่รู้จักเลี้ยงน้องแล้ว หากเสียงร้องของน้องปลุกแม่ตื่น แม่ก็จะร้องไห้ไม่หยุดไปด้วย ดังนั้นพอผมได้ยินเสียงน้องร้อง ผมก็จะรีบคลานไปอุ้มน้อง กล่อมให้น้องหลับ บางครั้งที่น้องร้องเพราะหิว แต่ดึกป่านนี้แล้วจะไปหาน้ำข้าวที่ไหนได้ ผมก็ได้แต่เอานิ้วมืออันสกปรกยัดปากน้องแทนจุกนม แม่ผมไม่ค่อยจะยอมให้ลูกกินนม ต้องให้พ่อคอยเอาไม้เท้าขู่อยู่ทุกครั้ง แม่จึงฝืนยอมให้ลูกกินนม แต่พอลูกกัดแรงไปนิด แม่ก็จะผลักออก บางครั้งถึงกับลงมือตีลูก พวกเราจึงต้องดูแลกันเองดีกว่า การออกไปขอทานข้างนอกที่แสนจะเหน็ดเหนื่อย กลายเป็นช่วงเวลาที่ผมสบายที่สุดในแต่ละวัน เพราะพอกลับบ้านมา ผมต้องเริ่มงานที่แสนจะวุ่นวาย ไหนต้องแบ่งอาหารให้กับทุกคนก่อน แบ่งให้พ่อกับแม่และลูกที่โตพอจะกินข้าวเองได้ ส่วนน้องชายน้องสาวที่ยังเล็กอยู่
Read More

“ไล่ตงจิ้น” ลูกขอทาน : ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต ตอนที่ 1

เรื่องของผม กระผม นายไล่ตงจิ้น เกิดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 1959 พ่อเป็นขอทานตาบอด แม่เป็นคนปัญญาอ่อนที่มีภาวะอารมณ์ผิดปกติ หมอบันทึกลงในใบวินิจฉัยโรคว่าแม่ไอคิวต่ำเพียงระดับ 58 เท่านั้น พ่อผมเกิดที่หมู่บ้านเฉียนจู๋ หมู่บ้านเล็กๆ ที่แสนจะยากจนในอำเภออูรื่อ จังหวัดไถจง ปู่ย่ามีอาชีพรับจ้างทำนา เมื่อพ่ออายุได้สี่ขวบ ปู่ก็ป่วยตาย ย่าเลี้ยงดูลูกทั้งสาม (ได้แก่ พ่อผม ลุง และป้า) แต่เพียงลำพัง ในสมัยนั้นแค่การเป็นหญิงม่ายก็ลำบากพออยู่แล้ว แต่นี่ยังมีลูกติดอีกถึงสามคน จึงทำให้ทั้งครอบครัวต้องอดมื้อกินมื้ออยู่บ่อยๆ
Read More