หวาง หย่ง ชิ่ง กับธุรกิจพลาสติกระดับโลก ตอน 1

หวาง หย่ง ชิ่ง กับธุรกิจพลาสติกระดับโลก ตอน 1 วัยเด็ก
สภาพความเป็นอยู่ในวัยเด็ก
หวางหย่งชิ่งถือกำเนิดในครอบครัวชาวไร่ยากจนในหมู่บ้านจื๊อถาน อำเภอซินเตี้ยน จังหวัดไทเป ประเทศไต้หวัน หวางหย่งชิ่งมีชีวิตที่ยากลำบากยากแค้นมาตั้งแต่เด็ก พอเขาเริ่มรู้ความก็ต้องติดตามมารดาไปเก็บเศษไม้และถ่านหินตามรางรถขนถ่านหินซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้าน
หวางหย่งชิ่งจะคัดส่วนที่ดีเอาไปขาย ส่วนที่เหลือจะเก็บไว้เป็นเชื้อเพลิงหุงต้มเพื่อใช้ภายในบ้าน
แม้ว่าครอบครัวของหวางหย่งชิ่งจะยากจนเพียงใด แต่บิดามารดาก็ใส่ใจปัญหาการศึกษาของลูกๆ พอหวางหย่งชิ่งอายุได้ 7 ขวบ พ่อแม่ก็ส่งเขาเข้าโรงเรียนซินเตี้ยนกั๋วหมิง ทั้งๆที่โดยปกติแล้ว ครอบครัวที่ค่อนข้างยากจนจะไม่ส่งลูกหลานเข้าโรงเรียนเพราะต้องการคนช่วยทำงาน ในขณะที่กำลังเรียนหนังสือ หวางหย่งชิ่งไม่ค่อยรู้สึกชอบและไม่ใส่ใจกับการเรียนหนังสือเลย เขามีผลการเรียนอยู่ในสิบอันดับท้ายของห้องอยู่เสมอ เมื่อมีการบ้านในช่วงปิดเทอม หวางหย่งชิ่งก็เหมือนกับนักเรียนส่วนใหญ่ทั่วไป ที่มักจะทำการบ้านในวันสุดท้าย เพื่อส่งการบ้านที่มีกำหนดส่งในวันรุ่งขึ้น
ทุกเช้า หวางหย่งชิ่งต้องหาบน้ำ 10 หาบใส่ตุ่มในบ้านให้เต็ม แล้วเขาจึงค่อยออกจากบ้าน เดินเท้าเปล่า 10 กิโลเมตรไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน หวางหย่งชิ่งมีถุงผ้าเนื้อหยาบเป็นกระเป๋าใส่หนังสือ และหมวกงอบทำด้วยใบไผ่เป็นเครื่องกันฝน พอหลังโรงเรียนเลิก หวางหย่งชิ่งต้องแบกกระสอบอาหารสัตว์หนัก 50 ชั่ง เดินกลับบ้านเป็นระยะทาง 10 กิโลเมตรเพื่อนำไปเลี้ยงหมู ซึ่งในขณะนั้นหวางหย่งชิ่งรู้สึกเกลียดมากที่ต้องเดินแบกอาหารสัตว์หนัก 50ชั่ง
ครอบครัวแซ่หวาง ส่วนใหญ่กินข้าวต้มทั้ง 3 มื้อ แต่ข้าวต้มย่อยง่าย หวางหย่งชิ่งกินไม่ทันไรก็หิวอีกแล้ว เขาจะได้กินข้าวสวยและเนื้อหมูนิดหน่อยอย่างเอร็ดอร่อยบ้างก็เมื่อถึงวันตุรษ
วันเทศกาลเท่านั้น แม้ครอบครัวแซ่หวางจะเหนื่อยยากทั้งปี แต่ก็เพียงหาเงินได้แค่พอยาไส้ไปวันหนึ่งๆ เท่านั้น

ลักษณะนิสัยที่เรียกว่า ฉายแวว ในวัยเด็ก
หวางหย่งชิ่งมีความมานะอดทนมาตั้งแต่พอรู้ความ เขาช่วยเหลืองานในบ้านมาโดยตลอด หวางหย่งชิ่งจะช่วยหาบน้ำมาใส่ตุ่มในบ้าน เขาจะติดตามแม่เพื่อช่วยเก็บฟืน ขุดถ่านหินขาย และ ตอนที่บิดาล้มป่วย หวางหย่งชิ่งก็ช่วยเหลือจุนเจือครอบครัว ด้วยการหางานทำเป็นเด็กเลี้ยงวัว ขณะที่เขายังต้องเรียนหนังสือไปด้วยในขณะนั้น
ความฝันในวัยเด็ก
หวางหย่งชิ่งฝันอยากจะมีข้าวสารสีขาวสะอาดไว้รับประทานอย่างพอเพียง เพื่อจะได้ไม่ต้องต้มข้าวต้มเหลวกินเพื่อประทังหิว หรือ ต้องอดมื้อกินมื้อเหมือนที่เขาต้องพบในวัยเด็ก ซึ่งเมื่อ
หวางหย่งชิ่งได้มาทำงานในโรงค้าข้าว ได้คลุกคลีกับข้าวสารทุกวัน เขาจึงไม่เพียงแต่รู้สึก ปิติเท่านั้น ยังถนอมรักข้าวสารอย่างยิ่งอีกด้วย

ประสบการณ์ทำงาน
เมื่อหวางหย่งชิ่งขึ้นชั้นประถมปีที่ 3 บิดาของเขาก็ล้มป่วย มารดาจึงต้องปลูกผัก ปลูกมันเทศและเลี้ยงหมู หารายได้เพื่อค้ำจุนครอบครัวเพียงคนเดียว หวางหย่งชิ่งจึงต้องทำงานไปเรียนหนังสือไปเพื่อช่วยมารดา เขาหางานได้เป็นเด็กเลี้ยงวัว มีรายได้เดือนละ 5 เหมา มาช่วยจุนเจือครอบครัว จนเมื่อหวางหย่งชิ่งจบชั้นประถมศึกษา เขาก็หางานทำในหมู่บ้านไม่ได้ หวางหย่งชิ่งจึงเข้าไปในเมืองเจียอี้ เพื่อไปเป็นคนงานในโรงค้าข้าวโดยการแนะนำของหวางสุ่ยหยวนผู้เป็นอาและได้รับการเห็นชอบจากบิดามารดา ซึ่งขณะที่หวางหย่งชิ่งทำงานอยู่ที่ร้านค้าข้าวนั้น เขาก็ทำงานด้วยความอดทนและรับผิดชอบต่อหน้าที่อย่างดี และยังพยายามสังเกตวิธีค้าข้าวของเถ้าแก่ไปด้วย

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *