หลักการพูด (3)

หลักการพูด (3)

 

หลักการพูดที่ดี

        ผู้พูดที่ต้องการสื่อความเข้าใจกับผู้ฟังให้เกิดความสำเร็จในการส่งสารได้ดีนั้นต้องคำนึงถึงหลักการพูด ดังต่อไปนี้

การออกเสียงให้ถูกต้องตามหลักภาษา

        ได้แก่

1.1 การออกเสียงสั้น – ยาว ต่างกัน ความหมายก็ต่างกันไปด้วย เช่น เก้า – ก้าว , เข้า – ข้าว , เท้า – ท้าว

ตัวอย่าง

  1. ก้าวเท้าไปเก้าครั้ง
  2. เขาเดินเข้าไปรับประทานข้าว
  3. เขาบาดเจ็บที่เท้า

1.2 การออกเสียงคำหลายพยางค์ให้ถูกต้องตามหลักการออกเสียง คำบางคำออกเสียงแบบอักษรนำ เช่น

ดำริ อ่านว่า ดำ – หริ
กนก อ่านว่า กะ – หนก
ดำรัส อ่านว่า ดำ – หรัด
ปรอท อ่านว่า ปะ – หรอด
ผลิต อ่านว่า ผะ – หลิด
     

บางคำไม่ใช่ คำสมาส แต่อ่านออกเสียงต่อเนื่องแบบคำสมาส เช่น

ผลไม้ อ่านว่า ผน – ละ – ไม้
พลเมือง อ่านว่า พน – ละ – เมือง
เทพเจ้า อ่านว่า เทบ – พะ – เจ้า
ดาษดา อ่านว่า ดาด – สะ – ดา
     

คำบางคำไม่นิยมออกเสียงให้มีเสียงต่อเนื่อง เช่น

ทิวทัศน์ อ่านว่า ทิว – ทัด
สัปดาห์ อ่านว่า สับ – ดา
ดาษดื่น อ่านว่า ดาด – ดื่น
วิตถาร อ่านว่า วิด – ถาน
รสนิยม อ่านว่า รด – นิ – ยม
คุณค่า อ่านว่า คุน – ค่า
     

1.3 ออกเสียงให้ถูกต้องตามความนิยม เช่น

กำเนิด อ่านว่า กำ – เหนิด
ยมบาล อ่านว่า ยม – มะ – บาน
ชักเย่อ อ่านว่า ชัก – กะ – เย่อ
เทศบาล อ่านว่า เทด – สะ – บาน
     

1.4 ออกเสียงคำควบกล้ำ ร, ล, ว หรือเป็นอักษรนำให้ชัดเจนถูกต้อง เช่น

ตราด อ่านว่า ตราด เป็น อักษรควบ
ตลาด อ่านว่า ตะ – หลาด เป็น อักษรนำ
จริง อ่านว่า จิง เป็น อักษรควบไม่แท้
ปรักหักพัง อ่านว่า ปะ – หรัก – หัก – พัง เป็นอักษรนำ
       

คำต่อไปนี้ออกเสียงแบบควบแท้ทั้งหมด เช่น

ปรับปรุง เปลี่ยนปลง ปลาบปลื้ม
ปลอดโปร่ง พร้อมเพรียง เพราะพริ้ง
แพรวพราว เพลิดเพลิน พลุกพล่าน
แกว่งไกว กว้างขวาง ไขว่คว้า
คลุกเคล้า คลาดเคลื่อน คลอนแคลน
     

คำบางคำเป็นคำเรียงพยางค์กันไม่ออกเสียงแบบควบกล้ำ เช่น

ปริญญา ออกเสียงว่า ปะ – ริน – ยา
ปราชัย ออกเสียงว่า ปะ – รา – ไช
ปรัมปรา ออกเสียงว่า ปะ – รำ – ปะ – รา
ปรินิพพาน ออกเสียงว่า ปะ – ริ – นิบ – พาน
     

1.5 ไม่ควรออกเสียงให้ห้วนสั้น ตัดคำ หรือรัวลิ้นจนฟังไม่ชัดเจน โดยเฉพาะ คำหลายพยางค์ เช่น

มหาวิทยาลัย ไม่ควรออกเสียงว่า หมา – ลัย
วิทยาลัย ไม่ควรออกเสียงว่า วิด – ลัย
ประกาศนียบัตร ไม่ควรออกเสียงว่า ปะ – กาด – บัด
กิโลเมตร ไม่ควรออกเสียงว่า กิโล หรือ โล
กิโลกรัม ไม่ควรออกเสียงว่า กิโล หรือ โล
สวัสดี ไม่ควรออกเสียงว่า หวัด – ดี
ประธานาธิบดี ไม่ควรออกเสียงว่า ปะ – ธา – นา – ดี
เฉลิมพระชนมพรรษา ไม่ควรออกเสียงว่า ฉะ – เหลิม – ชน – สา
     

1.6 ไม่ควรใช้ภาษาพูด ภาษาตลาด ภาษาสื่อมวลชนหรือภาษาโฆษณา ในการพูดกับคนทั่วไป ซึ่งจะทำให้ผู้ฟังเข้าใจยากและไม่เหมาะสมกับกาลเทศะและบุคคล เช่น

  • สาวคนนั้นจัดอยู่ในวัยเอ๊าะ ๆ
  • รัฐธรรมนูญฉบับนี้อยู่ในวัยดึก
  • นายตำรวจถูกเตะโด่งออกจากพื้นที่
  • เขาวิ่งเต้นเพื่อขอย้ายไปในที่เจริญ
  • นายตำรวจเต้น ถูก นสพ. คุ้ยเบื้องหลัง
  • เจ้าหน้าที่บุกคุกลำปางหาข้อมูลปรับปรุงเรือนจำ

1.7 การออกเสียงคำแผลง ควรออกเสียงให้ถูกต้องตามหลักภาษาและความนิยม เช่น

บำราศ ออกเสียงว่า บำ – ราด
บำราบ ออกเสียงว่า บำ – หราบ
ตำรวจ ออกเสียงว่า ตำ – หรวด
ผนวช ออกเสียงว่า ผะ – หนวด
สำเร็จ ออกเสียงว่า สำ – เหร็ด
จำหน่าย ออกเสียงว่า จำ – หน่าย
แสดง ออกเสียงว่า สะ – แดง
ถลก ออกเสียงว่า ถะ – หลก
จรวด ออกเสียงว่า จะ – หรวด
     

 

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *