วิเชียร เผอิญโชค กับการสร้าง”ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์” ตอน 1

วิเชียร เผอิญโชค กับการสร้าง”ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์” ตอน 1 : วัยเด็ก

วัยเด็ก
สภาพความเป็นอยู่ในวัยเด็ก
วิเชียร เผอิญโชค หรือ ชื่อจีนว่า จึงเอี่ยวเชียง เกิดเป็นลูกชายคนโตในครอบครัวเล็กๆที่สามีเป็นคนจีน ส่วนภรรยาเป็นคนไทย อาศัยอยู่ที่เมืองแปดริ้ว รายได้ของครอบครัวจะไม่แน่นอน บางวันก็หาได้มาก บางวันก็หาได้น้อย เนื่องมาจากพ่อเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัวเพียงคนเดียวจากการค้าขายเล็กๆน้อยๆประเภทของกินของใช้เล็กน้อย
เมื่อวิเชียรอายุได้ 5 ปี แม่ของเขาก็ตายจากไป ในขณะนั้น สภาพการทำมาหากินที่เมืองไทยฝืดเคืองและพ่อของวิเชียรอยากให้เขาได้รับการศึกษาที่เมืองจีนซึ่งเจริญรุ่งเรืองสุดขีด ดังนั้นพ่อจึงตัดสินใจพาวิเชียรลงเรือกลับเมืองจีน ไปอยู่กับเมียของพ่อที่เมืองจีน ซึ่งวิเชียรเรียกว่า แม่บุญธรรม ชีวิตของวิเชียรที่เมืองจีน แม้จะมีข้าวกินไม่ถึงกับอดยาก แต่พ่อก็ต้องทำงานหนักด้วยการรับจ้างทำนา มีแม่บุญธรรมเป็นคนคอยดูแลวิเชียรแทนโดยตลอด
ที่เมืองจีน พ่อได้ส่งเสริมให้วิเชียรได้มีความรู้ ได้มีโอกาสเรียนหนังสือตามภาคบังคับของทางการ แต่นั่นก็เป็นเพียงโอกาสเดียวเท่านั้นในชีวิตที่วิเชียรได้เรียนหนังสือ
พอวิเชียรอายุได้สิบกว่าขวบ พ่อก็ตายจากไป ทิ้งแม่บุญธรรมกับน้องสาวไว้ให้เขาหาเลี้ยงและดูแล วิเชียรจึงต้องตัดสินใจออกจากโรงเรียนอย่างจำใจ เพื่อหางานรับจ้างสารพัดอย่าง เพราะต้องการให้ได้ข้าวและอาหารมาเลี้ยงแม่และน้อง แล้วชีวิตก็ผกผัน เมื่ออายุได้ 14 ปี วิเชียรได้กลับมาเมืองไทยที่เขาเกิดอีกครั้ง โดยพาแม่บุญธรรมและน้องมาด้วย แต่วิเชียรไม่รู้จักใครเลย ไม่รู้จักภาษาไทย ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความยากลำบาก วิเชียรต้องดิ้นรนต่อสู้ทำงานเพื่อไม่ให้อดตายที่เมืองไทย
วิเชียรได้ผ่านการตรากตรำทำงานหนักมาตั้งแต่ยังเด็ก บางครั้งเขาจึงรู้สึกอมทุกข์ เหมือนชีวิตนี้ถูกห่อหุ้มอยู่ด้วยความเศร้า แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแม่และน้องสาว เขาจะกลับเป็นเด็กหนุ่มที่ปราดเปรียวแข็งแรง แม้จะไม่ถึงกับเป็นคนที่ร่าเริง แต่เขาก็มักมีเรื่องราวต่างๆมาเล่าให้แม่ฟังอยู่เสมอ

ลักษณะนิสัยที่เรียกว่า ฉายแวว ในวัยเด็ก
วิเชียรเป็นเด็กซุกซนที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง เมื่อเขาคิดอะไรออกมาได้ หากพอเป็นเรื่องเป็นราว วิเชียรก็จะลองทำดูทันที เขาไม่ยอมให้ความคิดถูกขังนิ่งอยู่ในสมองเฉยๆ แต่จะนำมันออกมาทดลองทันที
วิเชียรมีความเป็นผู้นำ เป็นผู้ที่มีสำนึกความรับผิดชอบ ขณะอยู่ที่เมืองจีน เมื่อพ่อของวิเชียรได้เสียไป เขาได้รับภาระเลี้ยงดูแม่บุญธรรมและน้องสาว เขาทำงานเพื่อหาเลี้ยงแม่ และทำหน้าที่
ปกป้องคุ้มครองน้องและให้อนาคตแก่น้อง
วิเชียรเป็นคนที่ไม่มองอะไรสั้นๆ เขามักจะมองในระยะยาว ในการทำงานสมัยเด็กๆนั้น วิเชียรมักจะทำงานอะไรอย่างหนึ่งไม่ได้นาน เนื่องจากเขาจะรู้สึกเบื่อหน่าย เพราะอาชีพเหล่านั้นไม่ได้สอนให้เขาเรียนรู้อะไรเอาไว้ติดตัวไปได้เลย และบางอาชีพเช่น ช่างซ่อมนาฬิกา ก็มีอายุใน
การประกอบอาชีพ พอมีอายุมากขึ้น สายตาไม่ดี ก็ไม่สามารถหน้าที่นี้ได้ วิเชียรเป็นคนไม่กลัวปัญหา และไม่กลัวความยากลำบาก ขอเพียงให้งานนั้นมีคุณค่าอยู่บ้าง เขาเป็นต้องเดินเข้าหางานนั้นทันที

ความฝันในวัยเด็ก
วิเชียรฝันอยากจะเป็นช่างซ่อมเครื่องยนต์ เขารักและชอบงานประดิษฐ์หรืองานดัดแปลงเป็นชีวิตจิตใจ เวลาวิเชียรคิดอะไรออกมา หากพอเป็นเรื่องเป็นราว เขาก็จะลองทำดูตามที่คิดทันที โดยไม่รอช้า เมื่อวิเชียรได้ก้าวเข้าสู่วัยรุ่นแล้ว เขามักจะใช้เวลาว่างประกอบแผ่นเหล็กเป็นรูปต่างๆ แม้วิเชียรไม่มีเครื่องเชื่อมเครื่องอ๊อก เขาก็เที่ยวหยิบยืมจากคนอื่น

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *