ทรงศักดิ์ เอาฬาร : ธุรกิจดอกไม้ประดิษฐ์ส่งออก ตอน 2

ทรงศักดิ์ เอาฬาร : ธุรกิจดอกไม้ประดิษฐ์ส่งออก ตอน 2 สงครามผันชีวิต
คุณทรงศักดิ์มีโอกาสสัมผัสชีวิตกรุงเทพฯ จนถึงวัยเพียง 14 ปีเศษ ก็เกิดเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ชีวิตของคนไทยส่วนใหญ่ต้องผันผวนเปลี่ยนแปรไปจากที่ตั้งใจไว้ เหตุการณ์นั้นก็คือ มหาสงครามเอเชียบูรพา ในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ซึ่งหลังจากโรงเรียนถูกสั่งปิดไม่นาน ทางบ้านก็ขอให้เขากลับบ้านเพราะกังวลเรื่องความปลอดภัย เขาจึงหวนกลับไปใช้ชีวิตที่ราบเรียบที่อ่างทองอีกครั้งหนึ่ง
หลังสงครามสงบลง เขาก็กลับเข้ากรุงเทพฯ อีกครั้ง แต่เพราะสงครามทำให้การเรียนหยุดชะงักไปสี่ปีเต็ม เขาเลยตัดสินใจจะหางานทำ คุณทรงศักดิ์เองก็พยายามหาลู่ทางทำงานไปด้วย และเรียนภาษาจีนในตอนเย็นไปด้วย มองหาอยู่สักพักก็สบโอกาส เพราะญาติ ๆ กันเปิดกิจการตัดเสื้อผ้าอยู่แถบสี่พระยา เขาเลยขอสมัครเข้าเป็นลูกจ้างเย็บผ้า
“ผมเป็นคนรักงานฝีมือ รักของที่ประดิษฐ์สวย ๆ งาม ๆ แต่สารภาพกันตามตรง ฝีมือผมไม่เอาไหนเลย ไม่ว่าจะพยายามยังไงมันก็ไม่ได้เรื่อง แนวด้ายโย้ไปเย้มา จะหยิบจะจับอะไรก็ดูเงอะ ๆ งะ ๆ จนเพื่อน ๆ พากันล้อผมว่า วันตู่เถ่า ซึ่งแปลว่า “ไอ้หัวมันเทศ” หมายถึงคนที่ไม่เอาไหน ไม่มีสติปัญญาจะทำอะไรให้สำเร็จได้” คุณทรงศักดิ์เล่า
ถึงแม้หลายคนจะมองทรงศักดิ์ เอาฬาร เป็น “วันตู่เถ่า” แต่มีอนงค์นางหนึ่งซึ่งมีความเห็นตรงข้ามกับคนอื่นโดยสิ้นเชิง คือ คุณจรัญ เพราะชอบใจในลักษณะนิสัยที่ต้อนรับขับสู้มีน้ำใจ เวลาใครติดขัดอะไรก็มักจะคอยช่วยเหลือให้คำแนะนำเสมอ ๆ กับทุกคน ไม่เฉพาะแต่คุณจรัญเท่านั้น อีกอย่างหนึ่งที่คุณจรัญพออกพอใจคือ ลักษณะที่เปิดเผยไม่เสแสร้งของคุณทรงศักดิ์ ทั้งคู่รักกันได้ประมาณ 3 ปี ก็ตกลงแต่งงานกันในปี พ.ศ. 2494
ทั้งสองอยู่ในฐานะที่ปากกัดตีนถีบพอสมควร เพราะหลังจากทำงานมาได้เกือบ 6 ปี ขณะที่ช่างคนอื่นถีบตัวเองได้เงินเดือนเพิ่มขึ้นเป็นหลาย ๆ ร้อยคือ ช่างฝีมือดีได้ประมาณ 400 รองลงมาถึง 200-300 บาท แต่คุณทรงศักดิ์ซึ่งถูกเพื่อนล้อว่าเป็น “วันตู่เถ่า” นั้น ได้เงินเดือนเพียง 120 บาทเท่านั้น ช่วงนั้นทั้งสองได้ลูกชายคือคุณประสงค์คนหนึ่งแล้ว พอคุณทรงศักดิ์บอกว่าอยากลองไปสมัครงานเป็นเซลล์บริษัทโคล่า คุณจรัญจึงรีบสนับสนุนทันที

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *