ดร. อัน หวาง ตอน 2

ดร. อัน หวาง ตอน 2 : ประสบการณ์การทำงาน
ประสบการณ์ทำงาน
ภายหลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเฉียวตุง ดร. อัน หวางได้ใช้เวลาในอีก 1 ปีต่อมาที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ในฐานะผู้ช่วยสอนในสาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า พอถึงในช่วงฤดูร้อนของปี 1941 ดร. อัน หวางกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนประมาณ 8 คนได้เข้าร่วมโครงการที่จะใช้ประโยชน์จากทักษะต่างๆที่มี คือ โครงการออกแบบสร้างอุปกรณ์เครื่องรับส่งวิทยุและวิทยุให้กับกองทัพของรัฐบาลโดยอยู่ภายใต้การควบคุมของสถานีวิทยุกระจายเสียงกลางของจีน เมื่อดร. อัน หวางได้เดินทางถึง
ไกว้หวิน ก็ได้รับการแต่งตั้งให้รับผิดชอบกลุ่มที่ทำหน้าที่ออกแบบอุปกรณ์การสื่อสารเพื่อใช้ในสงคราม ซึ่งงานที่รับผิดชอบไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงของดร. อัน หวาง เลย ซึ่งต่อมาหลังจากญี่ปุ่น
พ่ายแพ้สงคราม ดร. อัน หวางก็ได้เข้าสอบแข่งขันและได้ไปประเทศสหรัฐอเมริกาตามโครงการส่งวิศวกรชาวจีนที่ได้รับการฝึกอบรมอย่างดีบางส่วนให้เดินทางไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา โดยจุดประสงค์หลักของโครงการนี้ก็คือ การเตรียมคนเหล่านี้ให้พร้อมสำหรับการก่อร่างสร้างประเทศจีนขึ้นใหม่ภายหลังสงคราม
เมื่อดร. อัน หวาง ได้จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดแล้ว เขาได้เขาได้สมัครเข้าทำงานที่ศูนย์ปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และได้รับการยอม-รับให้เข้าทำงานได้ในตำแหน่งผู้ช่วยนักวิจัย ซึ่งงานที่นี่ของดร. อัน หวาง จะเข้าไปมีส่วนช่วยใน
การพัฒนาเครื่องคอมพิวเตอร์และหนุนให้เขาเข้าสู่เส้นทางในการตั้ง หวาง แลบอราทอรีส์ในที่สุด

ก่อนการก่อตั้งธุรกิจ
สภาพของธุรกิจในขณะนั้น
ธุรกิจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ยังอยู่ในช่วงของการเริ่มต้น เครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อการค้าเครื่องแรกๆ กำลังปรากฎตัวในท้องตลาด โดยเทคโนโลยีทางด้านคอมพิวเตอร์ได้พัฒนาไปถึงจุดที่บริษัทต่างๆ เริ่มผลิตเครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อการค้าได้แล้ว เอคเกอร์ตและมอคลีย์ได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัทคอมพิวเตอร์ขึ้นเรียบร้อยแล้ว และมีบริษัทอื่นๆอีกหลายบริษัทก็กำลังเริ่มโครงการเพื่อการค้าใน
ขั้นตอนต่างๆของการพัฒนา
โดยในเดือนธันวาคม 1950 เครื่องคอมพิวเตอร์แอทลาส วัน เครื่องแรก ซึ่งเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์แบบมีโปรแกรมอยู่ในตัว ที่พัฒนาขึ้นโดย Electronic Research Associates ก็ถูกขายให้กับรัฐบาลสหรัฐอเมริกา และในอีก 3 เดือนต่อมา กองประชากรศาสตร์แห่งชาติสหรัฐก็ได้รับเครื่อง UNIVAC เครื่องแรกๆ จากบริษัทคอมพิวเตอร์ของเอคเกอร์ตและมอคลีย์

ภาพเหตุการณ์ในขณะนั้น
มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดกำลังพิจารณายุติการสนับสนุนการวิจัยพื้นฐานทางคอมพิวเตอร์ เพราะ นโยบายของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในช่วงเวลานั้นคือ การไม่ดำเนินการวิจัยในสาขาที่พัฒนาถึงขั้นที่มีการนำไปประยุกต์ใช้เพื่อการค้า ด้วยทางมหาวิทยาลัยรู้สึกว่าทรัพยากรทางการศึกษาควรนำมาใช้เพื่อการขยายขอบเขตของความรู้ ไม่ใช่นำไปใช้เพื่อการพัฒนากรงดักหนูที่กว่า ทำให้ดร. อัน หวางไม่ปรารถนาที่จะอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดอีกต่อไป จึงได้ตัดสินใจที่จะลาออกจากศูนย์แห่งนี้

โอกาสที่มองเห็น
ดร. อัน หวาง เชื่อว่าในอนาคตแล้ว หน่วยความจำแบบวงแหวนแม่เหล็กที่เขาค้นพบจะมีบทบาทต่อการพัฒนาของเครื่องคอมพิวเตอร์อย่างมาก ดร. อัน หวาง รู้สึกได้ว่าอีก 2-3 ปีข้างหน้า ความต้องการในหน่วยความจำแม่เหล็กและความชำนาญทางด้านเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ระบบดิจิตัลจะต้องเพิ่มสูงขึ้นอย่างแน่นอน และเขาเชื่ออีกด้วยว่าสิ่งที่เขาคิดนี้จะต้องเป็นความจริงขึ้นมา เครื่องคอมพิวเตอร์จะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างขนานใหญ่ในทิศทางเดียวกับที่โลกธุรกิจเป็น

แรงบันดาลใจที่ทำให้สร้างธุรกิจขึ้นมา
ในช่วงที่ ดร. อัน หวางได้ทำงานอยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ของ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เขาได้ค้นคิดหน่วยความจำแบบแหวนแม่เหล็กขึ้นมา และได้ดำเนินการจดทะเบียนสิทธิบัตรหน่วยความจำแบบวงแหวนแม่เหล็ก ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ทำให้ดร. อัน หวาง เริ่มคิดถึงเกี่ยวกับการนำสิ่งที่เขาได้คิดค้นขึ้นไปใช้เพื่อการค้า
ต่อมาในเดือนมิถุนายนปี 1949 ดร. อัน หวางและ เวย์ ดอง วู ได้ร่วมกันเสนอรายงาน
การวิจัยเกี่ยวกับการเก็บข้อมูลโดยใช้หน่วยความจำระบบแม่เหล็ก ในการประชุมครั้งหนึ่งของสมาคมฟิสิกส์แห่งชาติ ซึ่งได้รับความสนใจจากผู้เข้าร่วมประชุมอย่างมาก จากนั้นดร. อัน หวาง ได้เขียนบทความทางวิชาการอื่นๆ อีก 2-3 ชิ้นให้กับนิตยสารในแวดวงวิชาการ ซึ่งบทความเหล่านี้ก็ได้มีส่วนกระตุ้นให้คนหันมาสนใจในตัวของเขามากขึ้น การประดิษฐ์คิดค้นของดร. อัน หวาง เกี่ยวกับหน่วยความจำแบบแหวนแม่เหล็กได้เสริมสร้างให้เขามีฐานะเป็นผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งในเรื่องเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ระบบดิจิตัล และจากสิ่งที่ดร. อัน หวาง ได้รับ เขาก็คิดว่า ตัวเองน่าจะมีศักยภาพเพียงพอที่จะเริ่มธุรกิจของเขาเองได้แล้ว

เมื่อจะเริ่มก่อตั้งธุรกิจ ทำอย่างไร ?
ดร. อัน หวางได้เริ่มอ่านหนังสือเกี่ยวกับการดำเนินธุรกิจ และไต่ถามคนที่อยู่ในแวดวงธุรกิจว่า สภาวะการณ์ทางธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องคอมพิวเตอร์ในรัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งเขาได้พบว่าการดำเนินธุรกิจในแบบที่เรียกว่า การประกอบการแบบมีเจ้าของคนเดียวน่าจะเหมาะสมกับเขาที่สุด จากนั้นเขาก็ได้ไปที่สำนักงานผู้ว่าการรัฐ จ่ายค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนบริษัทจำนวนเล็กน้อย แล้วกำหนดชื่อให้กับบริษัทว่า “หวาง แลบอราทอรีส์”
ดร. อัน หวาง ได้เช่าอาคารสำนักงานให้เช่าที่มีราคาไม่แพงนักตั้งอยู่บนโคลัมบัส อะเวนิว มาเป็นสำนักงาน เงินทุนมีอยู่เพียง 600 ดอลลาร์ ซึ่งเป็นเงินในบัญชีเงินฝากของดร. อัน หวาง เอง นอกจากนั้นไม่มีสิ่งใดเลยไม่ว่าจะเป็น ใบสั่งสินค้า เอกสารสัญญา หรือแม้แต่ เฟอร์นิเจอร์ประจำสำนักงาน ซึ่งต่อมา ดร. อัน หวาง ได้จัดสรรเงินลงทุนและการหาโต๊ะเก้าอี้สักชุด ต่อมาก็ได้จัดหาโทรศัพท์มาไว้ในสำนักงาน ทำให้ดร. อัน หวาง พร้อมที่จะทำธุรกิจได้แล้ว และจะทำการติดต่อกับคนที่อาจจะมีความสนใจที่จะซื้อหน่วยความจำแบบแหวนแม่เหล็กที่มี Deltamax เป็นสื่อแม่เหล็กของเขา

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *