ชีวประวัติโกวเล้ง

ชีวประวัติโกวเล้ง

โก้วเล้งมีชื่อจริงว่า สงย่าวฮวา (ฮิ้มเอี้ยวฮัว) เกิดในฮ่องกง เติบโตในไต้หวัน ผ่านชีวิตมาอย่างโชกโชนตั้งแต่วัยรุ่น เคยผ่านช่วงชีวิตตกต่ำจนถึงขีดสุด เคยผ่านห้วงวิกฤตระหว่างความเป็นความตาย ผ่านความรัก ความแค้น ความเหงา มาสารพัด โก้วเล้งเริ่มเขียนนิยายกำลังภายในเมื่ออายุ 18 -19 ปี เรื่องแรกคือ “เทพกระบี่โพยม” (ชังชงเสินเจี้ยน) แต่คงวนเวียนอยู่ในแนวทางเก่าๆ
โก้วเล้งเคยกล่าวว่า “จนถึงเรื่อง ราชายุทธจักร (อู่หลินไว่เส่อ) วิธีการเขียนของข้าพเจ้าจึงค่อยๆเปลี่ยนไป ค่อยๆ ห่างออกจากแบบอย่างของผู้อื่นทีละน้อย” หลังจากนั้นก็เริ่มเขียนนิยายของตนเอง เจวี่ยไต้ซวงเซียว (เซี่ยวฮื่อยี้), จอมกระบี่มากน้ำใจ, กระบี่ไร้น้ำใจของลี้น้อย, มีดบินในฤทธ์มีดสั้น, เรื่องเล็กเซียวหง, อาวุธเจ็ดอย่างในอาวุธของโก้วเล้ง, เซียวจับอิดนึ้ง, เพชฌฆาตดาวตก และจอมดาบหิมะแดง
จากนั้นคำว่า “นิยายแบบโก้วเล้ง” “สำนวนแบบโก้วเล้ง” “บทสนทนาแบบโก้วเล้ง” ซึ่งมักแฝงด้วยสำเนียงเยาะเย้ยอยู่สามส่วนยามเอ่ยจากปากของผู้อื่น จึงค่อยๆก่อเป็นรูปเป็นร่างขึ้น (จากเดียวดายใต้เงาจันทร์ โก้วเล้งรำพัน)
ผลงานของโก้วเล้งที่เป็นที่รู้จักได้แก่ ฤทธ์มีดสั้น, ดาบจอมภพ, จอมดาบหิมะแดง, เซียวจับอิดนึ้ง, จอมโจรจอมใจ, เล็กเซียวหง เป็นต้น แม้ว่าผู้อ่านบางคนจะไม่รู้หรือจำชื่อเรื่องไม่ได้ แต่ก็สามารถจดจำชื่อตัวละครได้ ทั้งนี้อาจเป็นเพราะความสามารถของโก้วเล้งในการสร้างบุคลิกภาพของตัวละครได้หนักแน่นและใกล้ชิดกับจิตวิญญาณของผู้คน ตัวละครอย่าง ชอลิ้วเฮียง, ลี้คิมฮวง, เอี๊ยบไค, อาฮุย ต่างพากันโลดแล่นในจินตนาการของผู้อ่าน บ้างก็เติบโตมาพร้อมกันในโลกจินตนาการ

แม้ว่าโก้วเล้งจะออกตัวว่า แรงดลใจที่ทำให้เขาเขียนนิยายยุทธจักร ไม่ใช่หลักการเลิศหรูประการใด “เพียงแต่ต้องการหาเงินกินข้าวเท่านั้น” แต่โก้วเล้งก็เห็นว่า
“นิยายกำลังภายในก็เป็นรูปแบบหนึ่งของนวนิยาย ที่มันสามารถดำรงอยู่ในปัจจุบัน แน่นอนว่าย่อมต้องมีคุณค่าในการคงอยู่ของมัน”

โก้วเล้งรู้สึกขื่นขมกับการเป็นนักเขียนนิยายกำลังภายในของตนอยู่ตลอดเวลา เพราะในสายตาของคนส่วนใหญ่ นวนิยายกำลังภายในมิเพียงมิใช่วรรณกรรม กระทั่งไม่อาจนับเป็นนวนิยาย โก้วเล้งกล่าวว่า
“เขียนนวนิยาย เขียนมา 20 ปีแล้ว นวนิยายที่เขียนเป็นเช่นไร? นวนิยายกำลังภายใน คือ นวนิยายชนิดหนึ่งที่ไม่ใช่นวนิยาย ในสายตาผู้อื่น”

โก้วเล้งให้ความหวังกับนักเขียนรุ่นใหม่ว่า “ความสำเร็จในอนาคตของพวกเขา ย่อมจะสูงกว่าข้าพเจ้าอย่างแน่นอน สูงกว่าสามหมื่นหกพันแปดสิบเท่า ขอเพียงพวกเขาสามารถจดจำถ้อยคำหนึ่งไว้ได้ เป้าหมายสูงสุดของการเขียนหนังสือคือ การสร้างสรรค์จากการเปลี่ยนแปลง”

หลังจากปี 1975 งานเขียนของเขาถึงกับแย่ลง รูปแบบสไตล์การเขียนถูกลอกเลียนแบบโดยนักเขียนรุ่นใหม่ เมื่อสไตล์การเขียนแบบโก้วเล้งเสื่อมถอยหมดความนิยม ทำให้ความนิยมของนิยายกำลังภายในลดลงไปด้วย โก้วเล้งจากไปเมื่ออายุ 48 ด้วยโรคตับแข็ง มีงานเขียนมากกว่า 80 เรื่อง
งานเขียนของโก้วเล้ง

โก้วเล้งเขียนนิยายกำลังภายใน ฝากไว้ในบรรณพิภพมากมายนับร้อยเรื่อง
นี่เป็นส่วนหนึ่งของรายชื่อนิยายกำลังภายในของโก้วเล้ง
ที่สำนักพิมพ์ COSMOS BOOKS LTD. ของฮ่องกงจัดพิมพ์ขึ้นใหม่
เรียงตามลำดับการจัดพิมพ์ดังนี้

งานที่จัดพิมพ์ในปี พ.ศ. 2503

1. งานเขียนยุคต้น ประกอบด้วยเรื่องแรกในชีวิตการเขียนคือ “ชังเกียงซิ้งเกี่ยม”
แปลตรงตัวว่า “กระบี่เทพโพยม” น่าเสียดายที่ไม่ได้มีการแปลเป็นภาษาไทย

2. “ง้วยอี้แชเซี้ย” แปลตรงตัวว่า “ดาวแปลกเดือนลี้ลับ”
แปลเป็นภาษาไทยชื่อ เพลิงอาฆาต

3. “เกี่ยมขี่จือเฮียง” แปลตรงตัวว่า “พลังกระบี่ตำราหอม” โดยโก้วเล้งใช้นามปากกา ผ่อเกี่ยมจือเซ็ง
ไม่มีการแปลเป็นภาษาไทย

4. “เซียงฮุยเกี่ยม” แปลตรงตัวว่า “กระบี่ไผ่เซียงฮุย” ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยชื่อ เทพบุตรมือสังหาร

5. “เกี่ยมตั๊กบ๊วยเฮียง” แปลตรงตัวว่า “กระบี่พิษเหมยหอม” โดยใช้นามปากกาว่า เซียงกัวเตี้ย
รจนาในภาษาไทยในชื่อ พิฆาตทรชน

6. “โกวแชตึ่ง” แปลตรงตัวว่า “บันทึกดาวเดี่ยว” ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยในชื่อ ดาวเดี่ยวไม่เดียวดาย

7. “ซิกฮุ้นอิ่ง” แปลตรงตัวว่า “สื่อสิ้นวิญญาณ” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2504 ไม่ได้แปลเป็นภาษาไทย

8. “ฮิ้วเฮียบลก” แปลตรงตัวว่า “บันทึกผู้กล้าพเนจร” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2504 ไม่ได้แปลเป็นภาษาไทย

9. “ฮู่ฮวยเล็ง” แปลตรงตัวว่า “กระดิ่งพิทักษ์บุปผา” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2505 แปลเป็นภาษาไทยชื่อ
มังกรไม่ตาย

10. “ไช่ฮ้วงเค็ก” แปลตรงตัวว่า “บทเพลงห่วงหลากสี” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2505 ไม่ได้แปลเป็น
ภาษาไทย

11. “ชั้งกิมข่วยเง็ก” แปลตรงตัวว่า “ทองชำรุดหยกบกพร่อง” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2505
ไม่ได้แปลเป็นภาษาไทย

12. “เพียวเฮียงเกี่ยมโหว” แปลตรงตัวว่า “พิรุณกระบี่กระจายหอม” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2506
ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยชื่อ กระบี่กระจายหอม

13. “เกี่ยมแขะเห็ง” แปลตรงตัวว่า “จริยะมือกระบี่” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2506 ไม่ได้แปลเป็นภาษาไทย

14. “เกี่ยมเฮี้ยงลก” แปลตรงตัวว่า “บันทึกกระบี่พิสดาร” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2506 ไม่ได้แปลเป็น
ภาษาไทย

15. “เช้งยิ้นจี่” แปลตรงตัวว่า “ศรคนรัก” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2507 แปลเป็นไทยชื่อ ศึกศรสวาท

16. “ไต้กี้เอ็งฮ้งตึ่ง” แปลตรงตัวว่า “ประวัติวีรบุรุษธวัชใหญ่” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2508 ต่อมาแก้ไข
ปรับปรุงใหม่ ในชื่อว่า “ทิฮ้วยไต้กี้ หรือ ธวัชล้ำฟ้า”

17. “อ้วงฮวยโซยเกี่ยมลก” แปลตรงตัวว่า “บันทึกซักล้างบุปผาชำระกระบี่” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2508
ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยชื่อ นักสู้ผู้พิชิต

18. “บู๊ลิ้มงั่วซือ” แปลตรงตัวว่า “เกร็ดพงศาวดารยุทธจักร พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2509
แปลเป็นภาษาไทยชื่อ ราชายุทธจักร

19. “เมี่ยเกี่ยมฮวงลิ้ว” แปลตรงตัวว่า “กระบี่มีชื่อเริงสราญ” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2509
แปลเป็นไทยชื่อ พยัคฆ์ร้ายบู๊ลิ้ม

20. “เจาะต่อซังเกียว” แปลตรงตัวว่า “สองสุดยอดแห่งยุคสมัย พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2510
แปลโดย ว. ณ เมืองลุง ชื่อ เซียวฮื้อยี้
แปลโดย น. นพรัตน์ ชื่อ ลูกปลาน้อยเซียวฮื้อยี้

21. “ทิฮ้วยตึ่งคี้” แปลตรงตัวว่า “ตำนานพิสดารเลือดเหล็ก” ตอนที่หนึ่ง “กลิ่นหอมกลางธารเลือด”
พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2510 ว. ณ เมืองลุง ใช้ชื่อ ***จอมโจร จอมใจ***
น. นพรัตน์ ใช้ชื่อ ชอลิ้วเฮียง ตอน กลิ่นหอมกลางธารเลือด

22. “ทิฮ้วยตึ่งคี้” ตอนที่สอง “พายุทะเลทราย” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2511

23. “ทิฮ้วยตึ่งคี้” ตอนที่สาม “ศึกวังน้ำทิพย์” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2512

24. “ตอเช้งเกี่ยมแขะบ้อเช้งเกี่ยม” แปลตรงตัวว่า “มือกระบี่มากรัก กระบี่มากน้ำใจ”
พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2512 ว. ณ เมืองลุง ใช้ชื่อ ฤทธิ์มีดสั้น
น. นพรัตน์ ใช้ชื่อ เซี่ยวลี้ปวยตอ มีดบินไม่พลาดเป้า

25. “เซียวจับอิดนึ้ง” แปลตรงตัวว่า “บุรุษที่สิบเอ็ดแซ่เซียว” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2512
ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยชื่อ จับอิดนึ้ง

26. “ลิ้วแช ฮู่เตี๊ยบ เกี่ยม” แปลตรงตัวว่า “ดาวตก ผีเสื้อ กระบี่” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2513

27. “กุ้ยล่วงเฮียบเช้ง” แปลตรงตัวว่า “ภูตพิศวาสผู้กล้า” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2513
ว. ณ เมืองลุง ใช้ชื่อ ใต้เงามัจจุราช
น. นพรัตน์ ใช้ชื่อ ชอลิ้วเฮียง ตอน ยืมศพคืนวิญญาณ

28. “เพียงฮกตึ่งคี้” แปลตรงตัวว่า “ตำนานพิสดารแห่งค้างคาว” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2514
ว. ณ เมืองลุง ใช้ชื่อ ใต้เงามัจจุราช น. นพรัตน์ ใช้ชื่อ ศึกวังค้างคาว

29. “ฮัวลักเอ็งฮ้ง” แปลตรงตัวว่า “วีรบุรุษสำราญ” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2514

30. “ไต้นั้งม้วย” แปลตรงตัวว่า “ผู้ยิ่งใหญ่” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2514

31. “ฮวงฮุ้นเต้ยอิดตอ” แปลตรงตัวว่า “ดาบที่หนึ่งที่ราบสูง” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2515
ว. ณ เมืองลุง ใช้ชื่อ ดาบจอมภพ น. นพรัตน์ ใช้ชื่อ จอมเสเพลชายแดน

32. “เก้าง้วยเอ็งปวย” แปลตรงตัวว่า “เดือนเก้าเหยี่ยวเหิน” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2516
ว. ณ เมืองลุง ใช้ชื่อ เหยี่ยวเดือนเก้า น. นพรัตน์ ใช้ชื่อ เหยี่ยวทมิฬ

33. “ท้อฮวยตึ่งคี้” แปลตรงตัวว่า “ตำนานพิสดารแห่งดอกท้อ” พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2516
ว. ณ เมืองลุง ใช้ชื่อ ราศรีดอกท้อ น. นพรัตน์ ใช้ชื่อ ชอลิ้วเฮียง ตอน ดวงชะตาดอกท้อ

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *