จอห์น เอช จอห์นสัน ตอน 2

จอห์น เอช จอห์นสัน ตอน 2 กลยุทธ์ในการทำธุรกิจ

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 กำลังดำเนินอยู่นั้นย่อมไม่ใช่จังหวะดีสำหรับคนอายุ 24 ประสบการณ์น้อยไม่ว่าผิวขาวหรือผิวดำก็แล้วแต่จะออกนิตยสารฉบับใหม่ ประเทศชาติเพิ่งจะพ้นจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ตัวจอห์นสันเองก็เพิ่งแต่งงานกับ ยูนิส วอล์คเกอร์เมื่อปี 1941 เขามีภาระต้องเลี้ยงดูภรรยาขึ้นมาคนหนึ่งแล้ว
แต่กระนั้นเขาก็เดินทางไปนิวยอร์กเพื่อขอคำแนะนำและคำพูดดีๆ จากรอย วิลคิ้นส์ บรรณาธิการสมาคมส่งเสริมนิตยสารไม่หวังผลกำไรของคนผิวสีแห่งชาติชื่อว่านิตยสาร The Crisis พอฟังแนวคิดของจอห์นสันแล้ววิลคิ้นส์ก็คัดค้าน ทว่าจอห์นสันไม่สนใจคำเตือนของวิลคินส์ เขาเชื่อว่านิตยสารของตนเองจะประสบความสำเร็จเพราะอย่างน้อยก็มีคนจำนวนมากพอต้องการ
เพซ อนุญาตให้จอห์นสันได้รายชื่อผู้บริโภคผิวดำจำนวน 2 หมื่นคนในทะเบียน รายชื่อจัดส่งไปรษณีย์ของสุปรีม ไลฟ์ จอห์นสันคาดการณ์ว่าอย่างน้อยคนแค่ไม่กี่พันคนจากบัญชีรายชื่อนั้นน่าจัดส่งเงินค่าสมาชิกนิตยสารของเขารายปี จำนวน 2 ดอลลาร์มาให้ก่อน แล้วเงินจำนวนนี้ก็จะเพียงพอสำหรับเป็นเงินทุนเริ่มต้นกิจการที่เขาต้องการ
แต่เขาก็เจออุปสรรคครั้งแรกอย่างรวดเร็ว การส่งจดหมาย 2 หมื่นฉบับต้องสิ้นค่าซองและสแตมป์ถึง 500 ดอลลาร์ จอห์นสันไปทำเรื่องขอกู้ พนักงานคนหนึ่งของธนาคารเฟิร์ส เนชั่นแนล แห่งชิคาโกหัวเราะใส่หน้าเขา แต่ในที่สุดจอห์นสันก็ได้ผู้กู้เต็มอกเต็มใจจากบริษัทซิติเซ็น โลน คอร์ปอเรชั่น ซึ่งคนผิวขาวเป็นเจ้าของ แต่ที่นี่ก็เรียกหลักทรัพย์บางส่วนมาค้ำประกันเงินกู้ มิฉะนั้นก็ไม่ปล่อยกู้ให้เขาเด็ดขาด ซึ่งหลักทรัพย์เพียงอย่างเดียวที่เขามีในขณะนั้นก็คือเฟอร์นิเจอร์ของแม่เขา
จากนั้นเขาก็ส่งจดหมาย 20,000 ฉบับ การส่งจดหมายจำนวนมหาศาลทำให้เขาได้สมาชิกร่วมก่อตั้งกิจการประมาณ 3,000 คน ได้เงินสด 6,000 ดอลลาร์เพียงพอจะออกนิตยสารฉบับบุกเบิกได้ฉบับหนึ่ง เขาทำงานในสำนักงานที่ตึกประกันชีวิตสุปรีม ไลฟ์ตัดต่อเนื้อหาทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้วออกนิตยสาร เนโกร ไดเจสท์ โดยมีชื่อรองว่า “นิตยสารปากเสียงของคนดำ” วางตลาดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1942 ฉบับเปิดตัวนี้มีบทความพิมพ์ซ้ำของบุคคลอัจฉริยะอย่างคาร์ล แซนเบอร์ก ผู้กำกับ NAACP อย่างวอลเตอร์ ไวท์ พร้อมด้วยบทความใหม่เอี่ยมปกิณกะร่วมด้วย ภายหลังตีพิมพ์ออกไปได้ไม่นาน จอห์นสันก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงามเป็นครั้งแรกของการทำการตลาดหลายๆครั้ง
การตีพิมพ์นิตยสาร 5,000 ฉบับ เมื่อส่งสมาชิก 3,000 ฉบับแล้ว เขายังเหลือส่วนเกินอีก 2,000 ฉบับ แผงขายหนังสือส่วนใหญ่ไม่ยอมรับวางจำหน่าย จอห์นสันก็เลยคิดกลยุทธ์ชาญฉลาดเพื่อบรรลุเป้าหมายของตนเองออกมาดีทีเดียว เขาเกณฑ์เพื่อนๆให้เวียนเข้าไปถามหานิตยสาร เนโกร ไดเจสท์ ที่ร้านจำหน่ายย่านชิคาโก ในเครือข่ายจัดจำหน่ายของเลวี่ ผู้ซึ่งไม่ยอมจำหน่ายหนังสือของเขาในตอนแรก บ่อยๆ ซึ่งเมื่อชาวบ้านถามหาเลวี่ก็ต้องตอบสนอง เขาซื้อนิตยสาร เนโกร ไดเจสท์ 2,000 ฉบับนั่นไป จอห์นสันก็ใช้เงินทุนที่ได้ใช้คืนเพื่อนๆ ที่จ่ายเงินซื้อนิตยสารตามแผงของเลวี่ ภายใน 8 เดือนเท่านั้น นิตยสารเนโกร ไดเจสท์ ก็ติดตลาดมีรอบการจำหน่ายทั่วประเทศ 50,000 ฉบับต่อเดือน ส่วนใหญ่ก็ขายในชิคาโกกับเมืองอื่นๆที่มีคนดำอาศัยอยู่มาก

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *