ข่าวสารที่มากับสื่อต่างๆในตัวของพนักงานด้วยกัน

ข่าวสารที่มากับสื่อต่างๆในตัวของพนักงานด้วยกัน
การทำงานหรือบริหารงานในฐานะของหัวหน้างานนั้น ความรอบรู้เรื่องการสื่อข้อความหรือการสื่อข่าวสารสำคัญมาก เพราะไม่ว่าเรื่องการสั่งงาน หรือการมอบหมายงาน หรือ การควบคุมงาน ฯลฯ ล้วนต้องอาศัยทักษะในการสื่อข่าวสารทั้งสิ้น บางครั้งการที่เราสั่งลูกน้อง ให้ทำงานแล้วลูกน้องทำผิดไปจากที่สั่งนั้น เกิดจากตัวผู้สั่งเองแท้ๆ ดังคำว่าที่ “ถ้าพูดไปไม่รู้ อย่างขู่เขา ว่าโงเง่างมเงอะเซอะหนักหนา อันตัวเราทำไมไม่โกรธา ว่าพูดจาให้เขาไม่ เข้าใจ” ทักษะการสื่อข่าวสารมีให้พูดถึงได้หลายประเด็น เรามาพูดถึงข่าว สารที่อยู่ในตัวบุคคลโดยอยู่ในรูปของสื่อต่างๆ ได้ดังต่อไปนี้
1. การแต่งกายของบุคคล การแต่งกายเป็นสื่อที่บอกข่าวสารในตัวบุคคลนั้นได้ค่อน ข้างชัดเจน เราไม่พูดในแง่ของฐานะทางการเงิน เพราะบุคคลประเภท”ผ้าขี้ริ้วห่อทอง” ก็มีเยอะ หรือประเภท “ทองห่อผ้าขี้ริ้ว” ก็ยังมีหรือ “ผ้าขี้ริ้วห่อผ้าขี้ริ้ว” และ “ทองห่อทอง” ก็มีมาก เอาโดยทั่วไป ก็แปลว่า การแต่งกายของบุคคลจะส่งความหมายไปยังผู้พบเห็นว่าใครเป็น ใครได้ การแต่งกายในที่นี้ น่าจะเป็น”การแต่งกายที่ดูดี”มากกว่าการแต่งที่ล้ำนำหน้าแฟชั่น ดังนั้นไม่ว่าบุคคลที่ทำงานที่ต้องพบกับลูกค้าหรือไม่ก็ตาม แต่การแต่งกายของเราจะถูกจับตา และชินตากับผู้พบเห็น ซึ่งแน่นอนว่าจะส่งผลถึงความสำเร็จในการติดต่อธุรกิจหรือการเลื่อนชั้น เลื่อนตำแหน่งต่อไปในอนาคต อย่าเผลอคิดว่าไม่เป็นไรเพราะความชินตาที่บุคคลนั้นแต่งกาย อย่างนั้นจะถูกแปลความหมายเป็นความละเอียดรอบคอบ เป็นการวางตนในหมู่คนทั่วไปจนติดเป็นนิสัยใจคอของคน ๆ นั้น
2. เครื่องประดับหรือของใช้ประจำตัว ถ้าสุภาพสตรีก็คงหมายถึงรองเท้า กระเป๋า ตุ้มหู เข็มขัด ฯลฯ ส่วนสุภาพบุรุษก็ได้แก่นาฬิกา ปากกา เนคไทด์ เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ หมายความว่าต้องเป็นของแพง ขอแต่พอดูดี ไม่ใช่แต่งกายดีมากแต่ปากกาหมึกซึมหมด หมึก ต้องสะบัดอีก 2 ทีจึงจะเขียนได้อย่างนี้ก็ไม่ไหว หรือเนคไทก็ผูกปมไว้อย่างนั้นตั้งแต่ซื้อ เช้าคล้องคอ เย็นปลดออก ตรงปมนั้นค่อนข้างหมองคล้ำแล้ว นี่ก็สื่อความหมายได้เช่นกัน หรือบางท่านก็ใส่ถุงเท้าประเภทที่ยังทอไม่เสร็จ มีหน้าต่างตรงส้นหรือตรงปลายนิ้วเท้า เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าต้องเป็นของแพงๆ แต่น่าจะเป็น การใส่ใจกับการแต่งกายเสียมากว่าน่าเสียดายที่บางท่านที่เก่งในหลายๆด้าน แต่ลืมใส่ใจใน เรื่องนี้ คิดว่าไม่สำคัญ แต่จริงๆแล้วสำคัญ ท่านทำงานเก่งอยู่แล้วถ้าเพิ่มเติมตรงนี้อีกหน่อย ก็จะยิ่งเสริมเข้าไปใหญ่เลย ลองพิจารณาดูว่าทั้งหมดที่ติดตัวเราอยู่วันนี้ อะไรที่น่าจะทำ จะเลือก จะใช้ให้ดูดีกว่านี้ได้อีกบ้าง
3. เรื่องที่สนทนา ใครได้ยินท่านสนทนาเรื่องอะไร ก็ย่อมจะมองออกว่าท่านอยู่ ในการงานอะไร หรืออย่างน้อยเขาผู้ที่ได้ยินเราพูดกันนั้นก็เข้าใจว่าเราอยู่ในการงาน หรือใน แวดวงอะไร นั่งรับประทานอาหาร นั่งอยู่ในร้านเสริมสวย อยู่ในรถปรับเมล์ปรับอากาศ อยู่ ในลิฟท์ของตึกสูง เรื่องที่พูด ๆ กัน 2-3 คน ไม่ว่าเรื่อง หวยงวดที่ผ่านมา การทำนายฝัน หรือ หวยล้อค นี่ก็กลุ่มหนึ่ง ถ้าพูดเรื่องของอินเตอร์เนต เรื่องของอีเมล์ นี่ก็อีกกลุ่มหนึ่ง และเรื่อง อะไรต่ออะไรอีกมากมาย จริงอยู่ผู้พูดอาจไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากไปกว่าเรื่องงานแต่ต้องไม่ลืม ว่าเรื่องที่เราพูดกำลังสื่อความหมายของตัวเราไปยังผู้ได้พบเห็น หรือได้ยิน
4. การจัดโต๊ะทำงาน โต๊ะที่ทำงานซึ่งมีเอกสารวางอยู่เกะกะมากมายไม่ได้แปล ว่าเจ้าของโต๊ะมีงานมากหรือสำคัญมาก คนที่ทำงานสำคัญมากแต่บนโต๊ะอาจมีหนังสือ แฟ้ม วางอยู่ไม่กี่เล่มไม่กี่แฟ้มก็ได้ แต่ก็มีข้อแย้งบ้างเพราะเจ้านายบางท่านหากเห็นว่าลูกน้องไม่มี อะไรวางอยู่ก็แปลว่าว่างงาน ลูกน้องเลยต้องยกแฟ้มมากองให้เยอะๆเข้าไว้ เช้าวางเย็นเก็บ เป็นอย่างนี้ทุกวัน บางแฟ้มไม่ได้ใช้หรอก แต่เอาไว้ขู่เท่านั้น
5. เครื่องประดับในสำนักงาน บางท่านอาจเคยเห็นบางแห่งมีรูปลิงนั่งสูบบุหรี่ กลุ่มสุนัขเล่นสนุกเกอร์ ดูๆก็น่ารักดีไม่น่าเกลียดน่าชังอะไร แต่ถ้าวางไว้ผิดที่ เช่นมาติดไว้ใน สำนักงาน ติดไว้ที่ข้างฝาหลังที่นั่ง ก็น่าจะไม่ใช่เรื่อง
6. เครื่องดื่มและอาหารที่รับประทาน อย่างที่ว่านางเอกต้องดื่มน้ำส้มเท่านั้น นี่ก็เกินไป แต่การที่เราเข้าไปในร้านที่พอจะดูดีแล้วสั่งเครื่องดื่มที่ทุกคนในร้านได้ยินแล้วต้อง หันมามองนะก็เป็นสื่อเหมือนกัน
7. ความสะอาดของร่างกาย เรื่องนี้มีหลายอย่างประกอบกันทั้งเสื้อผ้า ใบหน้า (ของหนุ่มๆที่มีตะไคร่น้ำรกรุงรังอยู่บนใบหน้า) รองเท้าเจอยาขัดรองเท้าแล้วหรือยังตั้งแต่ซื้อมา ถุงเท้าทั้งเก่า ดำ และยางรัดข้อยืดหมดแล้ว เล็บก็ดำท่านว่าเกิดจากไม่ได้สระผม หรือทาเล็บไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว…เริ่มหลุดออกเป็นรอย ๆ ก็ควรจะทาเล็บเสียใหม่ หรือไม่ก็ล้างออกไปเสียเลย ไม่ควรปล่อยให้กระด่าง กระดำ บนเล็บของตัวเอง
สื่อและข่าวสารที่อยู่ในตัวพนักงานแต่ละคนยังมีอีกมากมาย ผู้ที่เป็นหัวหน้างานจะให้ลูกน้องยอมรับและให้ความเคารพนับถือก็ต้องระแวดระวังในสิ่งเหล่านี้ตามสมควร อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้ ไม่ได้หมายความ ว่าจะต้องทำอะไรให้ดูดีทุกเรื่องทุกวัน นั่นก็เกินไป แต่ก็อย่าให้ผู้พบเห็นเกิดการชินตาว่าบุคคลนั้นเป็นอย่างนั้น พูดเรื่องอย่างนั้นทุกวันถือกระเป๋าขาด ๆ แบบนั้นทุกครั้ง ใส่ตุ้มหู(ใหญ่)ขนาดนั้นเสมอ น้ำหมึกของปากกาหมดเป็นประจำ ฯลฯ เพราะจะเกิดการชินตาแล้ว เขาก็จะเหมาว่าภาพรวมของเราเป็นอย่างนั้น แท้จริงแล้วเราเป็นประเภท “ผ้าขี้ริ้วห่อทอง” แต่ถ้าไม่ให้คนมองเห็นทองเสียบ้างก็อาจเห็นว่าเราเป็น”ผ้าขี้ริ้วห่อผ้าขี้ริ้ว

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *